بسی دلمان تنگ شده بود برای اینجا...

من خیلی وقتا از اینکه زیاد حرف دارم ساکت میشم اما کافیه یکی ی تلنگر بهم بزنه تا همونجا بشینم و زاربزنم

جدیدا حتی نوشتنم برام سخت شده الان دوست دارم برم بالای یه کوه و تا میتونم داد بزنم و گریه کنم از اون موقعهاییه که کلی حرف دارم کلی دلتنگی دارم کلی ناراحتی دارم و نمیتونم کاری کنم و نمیتونم به کسی بگم

ی مرضی دارم خوشم میاد صفحه وبلاگاروباز کنم ولی حس خوندش نیست

راستی روزباباهاتون مبارک

دارم ب این فک میکنم که امسال اولین سالیه که فاطمه سادات بابا نداره و شعرایی که همیشه واسه باباش میگه رو امروز باید ببره بهشت معصومه